Śmiem twierdzić, że Monster jest kojarzony z koncernem Ducati bardziej, niż wszystkie inne ich motocykle, wliczając w to 916, 999 i Desmosedici. Monster nadaje nowe znaczeniu słowu „puryzm”. Miguel Galuzzi osiągnął wyżynę swojego geniuszu projektanckiego pracując przy Monsterze. Gdyby uznał, że sylwetka motocykla poprawiłaby się dzięki wyrzuceniu przedniego koła, zrobiłby to, a naród zareagowałby brawami i zachwytem. Dlaczego wybraliśmy pierwszy model? Dlatego, że jest najlepszy. Kropka. Późniejszym wersjom zarzucano przekombinowanie i zastosowanie trudnych do wytłumaczenia elementów, np. koszyczkowej osłony lampy w 696. Chłodzony powietrzem L-Twin prześwituje przez kratownicową ramę niczym koronkowy biustonosz przez zwiewną bluzkę jakby zachęcając do usadzenia się w siodle i zaatakowania krętej górskiej drogi. To prawda, że pozostałe wersje Monstera były mocniejsze, zwłaszcza zwariowany S4R, a wyglądały niemal identycznie. Jednak Monster 600 z 1993 roku był prekursorem tego wszystkiego i tak naprawdę właśnie od tego momentu Ducati zaczęło robić naprawdę seksowne motocykle.