Bandit w pierwszej wersji stylistycznej jest dziwny. Podoba się, ale nie do końca wiadomo dlaczego. Zdaniem wielu, z biegiem lat tracił na charakterze, z nicponia systematycznie zmieniając się w schludnego handlowca. Bandit jest jak wino – czym starszy, tym lepszy. Wiem, nowe modele mają silniki chłodzone cieczą, spełniają normę Euro 3, mniej palą itd. Pierwsze Bandziory jednak grają powietrzno-olejową pieśń, nie możliwą do podrobienia przez żaden inny motocykl. Grzechoczą wesoło rozrządem i jeżdżą w nieskończoność. Sześćsetka spopularyzowała nakedy na rynku. Była niezawodna, tania, dobrze jeździła (choć musiała się mierzyć z niedorzeczną renomą ociężałego kloca, którą najczęściej propagowały osoby nigdy nie jeżdżące na Bandicie) i dobrze wyglądała. Czego chcieć więcej? Dodatkowych 600 cm3, właśnie tego. Bombowiec szturmowy pokazany w roku 1996 zasłynął z potężnego silnika o pojemności 1,2 litra, dysponującym nadmiarem momentu obrotowego, który jest mniej skomplikowany niż worek kartofli. Bandit 1200 ma najlepszy stosunek ceny do tego, co potrafi. No i jak można nie lubić motocykla o takiej nazwie?