Dlaczego NASA nie sprzedaje swoich wahadłowców i sputników w salonach? Ponieważ byłoby to niepoważne. Te rzeczy powinny znajdować się w kosmosie. Podobnie jak 240 konne, ultralekkie wyścigówki powinny znajdować się tylko na torze. Włosi jednak, którzy są trochę pazzesco, postanowili ową wyścigówkę wypuścić na ulice. Ten karkołomny plan przyjął nazwę „Ducati Desmosedici” i można to kupić. Za pieniądze. Za dużo pieniędzy. Choć nie, to złe stwierdzenie. Dużo pieniędzy trzeba mieć na zakupy w Paryżu. Aby kupić Desmosedici, pełne imię twojego wujka musi zaczynać się od „Abdul”. Niemal 250 tys. zł za produkowaną seryjnie maszynę w motocyklowym świecie można przyrównać do nabycia Krakowa. Dwieście koni, dźwięk wzorowany na kaszlu Lucyfera i wyścigowa technika. Gdyby można było powietrze w oponach wykonać z carbonu, Ducati by to zrobiło. I pomyśleć, że temu czemuś można wyrobić dowód rejestracyjny. Jest jeszcze jedna rzecz. Każdy chce go mieć. Nawet jeśli się do tego nie przyznaje, lub stanowczo protestuje. Każdy, nawet chopperowcy jeżdżący z byczymi rogami na kierownicy, chcą mieć Desmosedici. My też.