Gdyby historia mogła potoczyć się inaczej, dziś prawdopodobnie symbolem szybkości i wyrafinowania oprócz włoskich motocykli Ducati, byłyby również amerykańskie Crockery. Przed Drugą Wojną Światową motocykle budowane przez Alberta Crockera były najszybszymi motocyklami produkowanymi w Stanach i mogły śmiało konkurować ze słynnymi brytyjskimi maszynami Brough Superior i Vincent.

Albert G. Crocker należy do grona pionierów motoryzacji. Urodził się w 1887 roku, po zdobyciu dyplomu inżyniera, od początku swej kariery związał się z branżą motocyklową. Zaczynał od pracy w firmie Aurora Automatic Machine Co, która produkowała motocykle Thor. W latach 1907 - 1909 Crocker nie tylko jako inżynier rozwijał konstrukcję tych maszyn, ale był też kierowcą wyścigowym. W tamtych czasach takie postępowanie było normą, wszyscy twórcy motocykli ścigali się na swych maszynach. Dziś nie jest to już tak oczywiste, choć nadal najlepsze konstrukcje powstają poprzez połączenie inżynieryjnej wiedzy i wyścigowych doświadczeń. Wyścigowa aktywność pozwoliła Crockerowi nawiązać szerokie kontakty w motocyklowej branży, dzięki czemu mógł objąć stanowisko projektanta w firmie Indian. Od 1919 roku prowadził salon Indiana w Denver w stanie Colorado. Później otworzył kolejny salon w Kansas City. Ostatecznie w 1930 roku przeniósł się do Kaliforni i otworzył własną firmę Crocker Motorcycles w Los Angeles przy Venice Blvd 1346.

---

Reklama

ZOBACZ MOTOCYKLE Z 6 LAT GWARANCJI »

Najczęściej kupowane w Polsce motocykle dostają teraz aż 6 LAT GWARANCJI »

Japońskie motocykle, które polscy motocykliści kupowali w ubiegłym roku najczęściej, są teraz do kupienia z 6-letnią opieką gwarancyjną. Kupujesz nowy i przez 6 lat nie martwisz się już o naprawy.

ZOBACZ MOTOCYKLE I SZCZEGÓŁY »

---

Początkowo firma zajmowała się sprzedażą i serwisem używanych motocykli Indian i Harley-Davidson, następnie Crocker zaczął produkować akcesoria przydatne do sportowego tuningu motocykli. Dużą popularność zdobyły jego amortyzatory skrętu.

Na początku lat 30. w USA pojawiła się nowa dyscyplina sportu, narodzone w Australii i następnie spopularyzowane w Anglii wyścigi żużlowe. Sport ten bardzo szybko stał się mocno dochodowy, więc Al. Crocker zaczął budować motocykle żużlowe. Stworzył własną ramę, w którą wstawił silnik Indiana Scout 101 o pojemności zmniejszonej do zgodnych z przepisami 500 ccm. Przy okazji Crocker opracował własną konwersję dolnozaworowego Indiana na silnik OHV. Motocykle Crockera spisywały się dobrze, ale szybko doszedł on do wniosku, że w wyścigach żużlowych lepiej sprawdzi się silnik jednocylindrowy. W 1933 roku Al Crocker wraz ze swym współpracownikiem Paulem Bigsbym skonstruowali jednocylindrowy silnik żużlowy OHV o pojemności 500 ccm. Chrzest bojowy nowych maszyn wypadł lepiej niż znakomicie. W swej debiutanckiej imprezie zawodnicy Crocker Speedway wygrali 9 z 12 wyścigów. Szacuje się, że w firmie Crockera powstało 31 żużlowych singli, a część z nich przetrwało do dziś.

Mimo ogromnego sukcesu Al Crocker zrezygnował z dalszego rozwoju swej żużlowej konstrukcji, gdyż począwszy od 1934 jego umysł zaprzątała już idea budowy szosowego motocykla, który zostawi daleko w tyle maszyny Indiana i Harley-Dawidsona. Jego produkcję rozpoczęto w 1936 roku. Nowy zaprojektowany przez Crockera motocykl miał dwucylindrowy silnik widlasty o kącie rozwarcia cylindrów 45° i górnozaworowy rozrząd OHV. Pojemność silnika wynosiła 61 cali sześciennych (1000 ccm). W przeciwieństwie do długoskokowych Indianów i Harleyów Crocker V Twin miał niemal kwadratowe proporcje cylindra. Silnik współpracował z niezwykle trwałą i odporną trzystopniową skrzynią biegów. W głowicach zastosowano półsferyczne komory spalania z zaworami rozchylonymi pod kątem 90°. Był to więc silnik hemi. Cylindry miały bardzo grube ścianki, by w razie potrzeby łatwo zwiększyć pojemność skokową silnika aż do 1490 ccm. Było to ważne, ponieważ każdy motocykl mógł być zbudowany zgodnie z wymaganiami klienta. Moc silnika o standardowej pojemności 1000 ccm wahała się od 55 do 60 KM. Nie było wówczas na rynku amerykańskim motocykla dysponującego większą mocą, a i na całym świecie ciężko było taki znaleźć. Silnik spoczywał w pojedynczej rurowej, otwartej u dołu ramie. Tylne koło zawieszono na sztywno, natomiast przednie koło prowadził widelec trapezowy. Z rozstawem osi 1473 mm Crocker był znacznie bardziej zwarty od Harleyów i Indianów i o prawie 40 kg od nich lżejszy. Zważywszy, że był przy tym o dobre 15-20 KM mocniejszy, pod względem osiągów i prowadzenia rozkładał rywali na łopatki. Crocker V-Twin bez trudu osiągał prędkość 177 km/h, a lekko "dłubnięte" egzemplarze startujące w zawodach Muroc Dry Lake Speed Trials przekraczały 200 km/h.

Powstało 17 maszyn w tej specyfikacji, ale okazało się, że głowice mają tendencję do pękania w okolicach zaworów. Crocker przeprojektował więc głowice wprowadzając bardziej płaską komorę spalania, zawory ustawione równolegle i całkowicie zakryte. Motocykle z przeprojektowanymi głowicami osiągały niższą moc (48 KM), więc były wolniejsze, ale i tak bez problemu przekraczały 160 km/h - prędkość dla ówczesnych Harleyów i Indianów niedostępną. Legenda głosi, że Al Crocker oferował każdemu nabywcy zwrot pieniędzy, jeśli przegra on wyścig z właścicielem Harleya lub Indiana. Podobno nigdy nie musiał tego zrobić.

W 1938 roku, by zwiększyć zasięg maszyny, wprowadzono model z większym aluminiowym zbiornikiem o pojemności 3 galonów (wcześniejsze miały pojemność 2,5 galona), przy okazji zwiększono również rozstaw osi do 1524 mm. Modele te nazwano Big Tank, podczas gdy wcześniejsze nazwano Smal Tank. Nawet w dłuższej wersji Crocker V Twin był krótszy od konkurencyjnych Harleyów i Indianów, a warto jeszcze wspomnieć, że Crocker V Twin był pierwszym amerykańskim seryjnie produkowanym motocyklem dwucylindrowym z górnozaworowym rozrządem, gdyż Knucklehead Harleya zadebiutował kilka miesięcy później.

Dzięki swym doskonałym osiągom motocykle Crockera szybko zdobyły sławę w Stanach Zjednoczonych, choć trzeba pamiętać, że nie były to motocykle dla przeciętnych motocyklistów, lecz dla majętnych entuzjastów, o ile bowiem Harley-Davidson Knucklehead kosztował 380 dolarów, na Crockera trzeba było wysupłać 495 "zielonych". Zalety Crockerów doceniła również policja i oddział drogówki z Arizony zamówił dziesięć takich maszyn.

Rozwój konstrukcji Crockera przerwał wybuch Drugiej Wojny Światowej, kiedy rynek ekskluzywnych motocykli gwałtownie się skończył, a zakład Crockera musiał przestawić się na produkcję zbrojeniową . Crocker próbował jeszcze odsprzedać prawa do budowy swego silnika Indianowi, ale amerykański gigant motocyklowy również musiał przestawić się na produkcję zbrojeniową i ostatecznie nic z tego nie wyszło. Dokładna liczba wyprodukowanych motocykli Crocker V-Twin nie jest znana. Jedne źródła podają, że w latach 1936-1940 powstało 79 egzemplarzy, inne że 53, a jeszcze inne że 110.

Ostatnią próbą zaistnienia na rynku motocyklowym był wprowadzony w 1940 roku skuter Crocker Scootabout. Miał on już wtedy wiele cech, które charakteryzują skutery obecnie. Pod blaszaną karoserią pracował dolnozaworowy silnik Lauson TLC o mocy 2,3 KM napędzający tylne koło za pośrednictwem łańcucha i automatycznego systemu transmisji. Do 1941 roku wyprodukowano około stu takich pojazdów, po czym realia wojenne zmusiły Crockera do zakończenia produkcji.

Motocykle Crocker V-Twin są dziś niezwykle cenionymi i poszukiwanymi rarytasami, ich ceny potrafią osiągnąć pułap 880 000 dolarów.