Ścigacz.pl

Na początku lat 70., kiedy zachodnioeuropejski rynek motocyklowy budził się z zapaści i wchodził na falę wznoszącą, nikt już nie pamiętał o potężnym jeszcze przed wojną francuskim przemyśle motocyklowym. Tymczasem Motobécane - Motoconfort, firma znana z produkcji rowerów i motorowerów, postanowiła rzucić wyzwanie japońskim gigantom, konkurując z nimi ich własną bronią.

Przed II Wojną Światową Motobécane był największym producentem motocykli we Francji. Firma została założona w 1922 roku i zdobyła rynek tanimi, prostymi dwusuwami o pojemności 175 ccm. Produkcja prostych i tanich motocykli sprzedawanych w dużych ilościach okazała się być trafnym posunięciem i zapewniła firmie finansowy sukces. Z czasem jednak wprowadzano również bardziej prestiżowe, nowoczesne modele napędzane czterosuwowymi silnikami. Najbardziej okazałym z nich była dolnozaworowa pięćsetka napędzana czterocylindrowym rzędowym silnikiem zblokowanym ze skrzynią biegów. W 1932 roku wprowadzono jeszcze potężniejszą maszynę napędzaną czterocylindrowym rzędowym silnikiem. Tym razem miał on pojemność 750 ccm i rozrząd OHC. Był sprzedawany pod nazwą Motoconfort, wszak Motobécane przejęło tę markę dwa lata wcześniej.

Reklama

ZOBACZ NOWE MOTOCYKLE »

Te motocykle najlepiej sprzedawały się w ubiegłym roku

Zobacz nowości na sezon 2026 »

Motocykle tej marki były na pierwszym miejscu sprzedaży w Polsce! Na rok 2026 przygotowali nowe modele, które mają być jeszcze większymi przebojami tego sezonu. Zobacz te nowości i przetestuj je podczas dni otwartych

ZOBACZ NAJNOWSZE MODLE NA 2026 »

Po II Wojnie Światowej powrócono do produkcji prostych i tanich jednośladów, które sprzedawały się jak ciepłe pieczywo, bez względu na wahania koniunktury na motocyklowym rynku. Mowa tu o mopedzie Mobylette z silnikiem o pojemności 50 ccm. Pierwsza generacja tego motoroweru pojawiła się już w 1949 r. Późniejsze wersje mogły korzystać z takich zdobyczy techniki jak automatyczne sprzęgło i automatyczna przekładnia. Pojazd ten odniósł niebywały sukces. W ciągu 48 lat wyprodukowano 14 milionów sztuk. Produkowano je również na licencji poza Francją.

W 1950  roku wprowadzono do produkcji model D 45. Był to prosty motocykl klasy 125 ccm napędzany czterosuwowym dolnozaworowym silnikiem. Choć maszyna była solidna, nie porywała ani rozwiązaniami technicznymi ani osiągami. Jej produkcję zakończono w 1961 roku. W 1953 roku wprowadzono dwucylindrową trzysta pięćdziesiątkę, ale i ona nie przetrwała zbyt długo w ofercie.

Kiedy pod koniec lat 60. dało się zauważyć pierwsze oznaki ożywienia na europejskim rynku motocyklowych, francuski producent postanowił wprowadzić na rynek motocykl o nowoczesnej linii i sportowych cechach. Był nim debiutujący w 1970 roku LT3, bardzo zgrabny dwucylindrowy dwusuw klasy 125 ccm. To już była konstrukcja na miarę swoich czasów. Chcąc "zwiększyć siłę rażenia" na salonie motocyklowym w Paryżu we wrześniu 1972 roku zaprezentowano maszynę klasy 350. Była to wówczas mocno obsadzona klasa pojemnościowa, a nowy model Motobécane z trzycylindrowym, dwusuwowym silnikiem nie bez powodu był przez wszystkich porównywany do Kawasaki S2, który również miał dwusuwowy silnik trzycylindrowy. Już ten fakt dużo mówi o ambicji francuskich konstruktorów, wszak motocykle Kawasaki imponowały wówczas osiągami i nowoczesnym wzornictwem. Francuski motocykl legitymował się mocą 38 KM, która pozwalała rozpędzić ważącą około 170 kg maszynę do prędkości 165 km./h. Były to imponujące osiągi jak na maszynę o tej pojemności. Francuska maszyna legitymowała się lepszą elastycznością niż jej japoński konkurent, ale Kawasaki miał więcej mocy (45 KM) i był o kilkanaście kilogramów lżejszy, w związku z czym dysponował lepszym przyspieszeniem. Ale i Motobécane  miało atuty po swojej stronie. Jednostka napędowa była bardzo zwarta, gdyż żebra chłodzące środkowego cylindra rozbudowano bardziej do przodu, dzięki czemu można było zachować mniejszy odstęp między cylindrami, a jednocześnie poprawić chłodzenie środkowego cylindra. Układ wydechowy miał cztery tłumiki, co wyglądało imponująco. Zewnętrzne cylindry miały pojedyncze rury wydechowe, a środkowy podwójną. Zastosowano elektroniczny, bezstykowy układ zapłonowy, co w owym czasie nie było jeszcze powszechnie stosowanym standardem. Podobnie jak w japońskiej konkurencji zastosowano pompę oleju, której wydatek był zależny od położenia przepustnicy i obciążenia. Przedni widelec i tylne amortyzatory pochodziły od hiszpańskiej firmy Telesco. Tylny bęben hamulcowy o średnicy 180 mm był produktem firmy Grimeca. Przednie koło uzbrojono we włoską żeliwną tarczę hamulcową współpracującą z zaciskiem Lockheed. Tymczasem Kawasaki S2 miał z przodu bęben. Motocykl miał dynamiczną, sportową sylwetkę, co nie przeszkodziło wkomponować w nią wygodnej kanapy i pojemnego zbiornika paliwa, który mieścił 20 litrów benzyny. Ukłonem w stronę użytkowników był również łańcuch napędowy pracujący w szczelnej obudowie.

W ówczesnych testach prasowych chwalono własności prowadzenia oraz hamulce. Choć Motobécane nie był aż tak zrywny jak Kawasaki, jego dynamika również mogła imponować. Słabym punktem francuskiego motocykla było sprzęgło wymagające użycia znacznej siły oraz mało precyzyjna skrzynia biegów.

Ambitne plany zakładały produkcję na poziomie 8 000 sztuk tego modelu rocznie. Rzeczywistość okazała się jednak znacznie mniej różowa. Francuska trzystapięćdziesiątka nie zdołała podbić serc motocyklistów ani we Francji ani poza jej granicami. W ciągu trzech lat wyprodukowano niespełna 800 egzemplarzy. Jak z tego widać próba ataku na pozycje Japończyków okazała się nie udana. Nie zmienia to jednak faktu, że Motobécane 350 jest motocyklem ciekawym, szczególnie z dzisiejszej perspektywy.

Ostatnim głośniejszym akordem w historii Motobécane było drugie miejsce w Grand Prix w klasie 125 w 1980 roku. Rok później firma ogłosiła upadłość, a w 1984 została kupiona przez Yamahę i przekształcona w MBK. Działalność przekształconej firmy ograniczała się do produkcji skuterów i motocykli o pojemności 50 i125 ccm.