Ścigacz.pl

Robiąc całkiem sporo kilometrów swoim jednośladem mógłbym wymienić kilka takich punktów, które odkryłem podczas motocyklowych przejażdżek. Jednym z nich jest Chabówka, o której zapewne nie jeden motonita słyszał. Pomimo tego, iż to droga publiczna i nieszczególnie bezpieczne miejsce do poruszania się w "sportowy" sposób, specyfika tego miejsca sprawia, że weekendy są pełne gwaru, radości, ryku silników (nie tylko jednośladów), a życie tu tętni w zupełnie innym rytmie. W porządku, ale zapewne wielu osobom czytającym ten tekst rodzi się teraz w głowie pytanie dlaczego tak jest. Już spieszę z odpowiedzią. Otóż jest to miejsce o bardzo specyficznym klimacie, sprawiającym, że można tu spotkać ludzi nie tylko na stricte sportowych maszynach dopuszczonych do ruchu, niezwykle często witają tutaj ludzie na choperach czy też crossach, co niespecjalnie kojarzy się z szybką jazdą po asfaltowych winklach. Wracając do motocyklistów jeżdżących na swoich przecinakach, można powiedzieć, że wśród wielu z nich panuje wielka, bardzo poważnie przez nich traktowana rywalizacja. Może nie są liczone czasy przejazdów, ale zdarzają się porównania. Kto lepiej schodzi "na kolano", kto szybciej wejdzie w dany zakręt itp. Jeśli chodzi o tę drugą kwestię, niestety,  stanowi to na tej drodze realne niebezpieczeństwo, ponieważ jest to droga publiczna. Smutnymi przykładami tragicznych finałów rywalizacji związanej z prędkością są fakty. W ciągu ostatnich lat pożegnaliśmy kilku świetnych motocyklistów. Przypominają nam o tym szczególnie trzy charakterystyczne krzyże postawione na jednym z zakrętów.

Ruszamy z bocznej drogi powoli przejeżdżając obok publiczności albo „trybun”,  jak to udało mi się kiedyś usłyszeć (jedna ławeczka w sumie jest). Wjeżdżamy na DK nr 7, biegnącą właśnie przez Chabówkę. Asfalt idealny, równy, bez kolein – po prostu bajka. Przejechałem ten magiczny odcinek kilka razy i muszę przyznać że jazda na Chabówce wciąga lepiej niż odkurzacz. Wchodzenie w każdy zakręt, który jest wyprofilowany w odpowiedni sposób, sprawia coraz większą przyjemność. Z każdym przejazdem chciałoby się pokonać ten odcinek jeszcze lepiej. Nie piszę szybciej, z racji świadomości o nieustannym czuwaniu w tym miejscu stróżów prawa. Zapytałem jednego z motocyklistów, co uważa na temat tego miejsca i oto co usłyszałem: „[…] Z każdym kolejnym „kółkiem” na Patelni czuje się przypływ większej dawki adrenaliny… dlaczego? Może dlatego, że to uzależnia, może dlatego że to nie tor tylko droga publiczna, chcę jak najlepiej pokonać łuk drogi. Jadąc po patelni jestem zdany tylko na siebie i wyłączam się całkowicie z otaczającego świata, jestem skupiony na jeździe, na maszynie i staram się opanować uczucie euforii jaka mnie ogarnia. Nie boję się stwierdzić, że apetyt rośnie w miarę jedzenia. Każdy kolejny przejazd to chęć pokonania co raz to dalszej granicy. Mam świadomość tego, że zamiast żwiru po bokach, jak ma to miejsce na torach przystosowanych do sportowej jazdy, są ustawione barierki, a każdy nawet najmniejszy błąd może się skończyć tragicznie i tę właśnie granicę można przekroczyć za bardzo, jednak nie można tego porównywać do toru. Droga publiczna rządzi się innymi prawami dlatego tak kusi… Miałem możliwość jazdy po torze, na Patelni pojawiam się parę razy w miesiącu, w sezonie. Mam porównanie tych dwóch miejsc i dla mnie są to dwa zupełnie inne miejsca. Każdy tor daje Ci większą gwarancję bezpieczeństwa, jednak uważam, że tu i tu trzeba jeździć z głową, z tym, że życie byłoby nudne gdybyśmy zamykali się tylko na tor i potrafili odkręcać w zakręcie tylko na zamkniętym i przeznaczonym do tego miejscu. Radość jaką daje mi jazda po patelni jest tak wielka, że z pewnością w przyszłym sezonie będę się tam pojawiał, zarówno przejazdem, jak i celowo. […]".

Co prawda sezon motocyklowy powoli dobiega już końca, ale myślę, że nie jeden motocyklista tu zajrzy, podjedzie swoją "puszką", aby tylko tu pobyć, porozmawiać albo pooglądać pustą drogę i zatęsknić za weekendowymi spotami. W mim przekonaniu, Chabówka, to jedno z obowiązkowych miejsc, które motocyklista powinien odwiedzić.

Tomasz Białek