Ścigacz.pl

"Żylety" nie trzeba przedstawiać entuzjastom sportowych motocykli. Fireblade od z górą trzech dekad jest liczącym się graczem w lidze sportowych litrów. Warto jednak przypomnieć, że pierwsza generacja modelu była motocyklem przełomowym. I to pomimo faktu, że w konstrukcji tego motocykla obyło się bez technicznych fajerwerków.

Fireblade doskonale odzwierciedla osobowość swego twórcy Tadao Baby, który mimo braku technicznego wykształcenia miał predyspozycje do tego, by stworzyć doskonały projekt maszyny sportowej. Kiedy przystępował do pracy nad "fajerblejdem" miał już za sobą długą ścieżkę kariery w dziale motocyklowym Hondy. Tytuł mistrza Japonii w klasie 125 świadczył o jego wysokich kwalifikacjach jeździeckich, które są niezbędne, by w praktyce sprawdzać przyjęte rozwiązania konstrukcyjne. Baba łączył te umiejętności jeździeckie z czuciem mechaniki, więc doskonale wiedział, jak optymalizować konstrukcję motocykla i czego wymagać od inżynierów, by osiągnąć zamierzony cel. A tym celem było stworzenie motocykla sportowego, który powali konkurencję i będzie mógł być produkowany masowo, bo tylko wtedy przyniesie firmie określony profit.

Reklama

ZOBACZ NOWE MOTOCYKLE »

Te motocykle najlepiej sprzedawały się w ubiegłym roku

Zobacz nowości na sezon 2026 »

Motocykle tej marki były na pierwszym miejscu sprzedaży w Polsce! Na rok 2026 przygotowali nowe modele, które mają być jeszcze większymi przebojami tego sezonu. Zobacz te nowości i przetestuj je podczas dni otwartych

ZOBACZ NAJNOWSZE MODLE NA 2026 »

Baba objął stanowisko szefa działu rozwoju motocykli sportowych w 1987 roku. Wtedy Honda miała już w swej ofercie rewelacyjny motocykl sportowy VFR 750R, ale była to droga, bezkompromisowa maszyna wyścigowa zbudowana przy użyciu drogich materiałów i wykorzystaniu najnowszych zdobyczy techniki. Idealny materiał na plakat nad łóżkiem ale kiepski materiał na masową produkcję (powstało jedynie 3000 sztuk). Na drugim biegunie skali znajdował się CBR 1000F - mocny, szybki ale ciężki. Również inni producenci japońscy wypuszczali w tym czasie na rynek motocykle, które miały wprawdzie sportową sylwetkę i silniki o mocy do 140 KM (Yamaha FZR 1000), ale ich masa 230-250 kg nie ułatwiała prowadzenia na wymagających, krętych trasach. Co prawda Suzuki modelem GSX-R 750 już w połowie lat 80. pokazało, że można połączyć dużą moc silnika z niską masą motocykla (100 KM, 200 kg z paliwem), ale kolejne generacje tej maszyny oraz większe GSX-R 1100 konstruowano z myślą o poprawie stabilności, co spowodowało wzrost masy.

Tadao chciał stworzyć motocykl kompaktowy, którego masa z paliwem nie przekroczy 200 kg i jednocześnie prosty, by można go było tanio produkować i łatwo serwisować. By osiągnąć ten cel trzeba było starannie przemyśleć całą konstrukcję. Jako przykład nowego podejścia może posłużyć fakt, że w silniku FireBlade górna połówka karteru tworzy z blokiem cylindrów wspólny odlew. Dzięki temu odpada konieczność stosowania uszczelki oraz długich szpilek łączących głowicę, blok cylindrów i karter. Wróćmy jednak do początków pracy nad nowym modelem.

Początkowo planowano, że będzie on miał silnik o pojemności 750. Ze względu na zakładaną prostotę konstrukcji przyjęto, że będzie to jednostka rzędowa. W 1987 na rynek amerykański wprowadzono model CBR 750F Huricane. Baba jednak uznał, że model będący pomniejszoną wersją CBR 1000F jest zbyt ciężki i w związku z tym nie jest konstrukcją perspektywiczną.

Pierwszym motocyklem stworzonym przez zespół konstruktorów pod wodzą Tadao Baby był CBR 750 RR. Jako punkt wyjścia wykorzystano tu silnik z CBR 750F, natomiast przy konstrukcji podwozia wykorzystano rozwiązania zaczerpnięte z modelu VFR 750R (RC30) oraz z maszyn Grand Prix. Prototyp CBR 750RR powstał w okolicy roku 1989. Podczas wewnętrznej prezentacji motocykl bardzo się spodobał kierownictwu firmy, ale uznano, że jest on zbyt podobny do RC 30, co po pierwsze oznacza, że będzie on drogi w produkcji, a po drugie nie ma sensu stwarzanie wewnętrznej konkurencji. Ustalono więc, że należy zwiększyć pojemność skokową silnika i prace projektowe ruszyły od początku, przy czym ustalono, że nowy motocykl nie ma być maszyną wyścigową, lecz sprawnym motocyklem sportowym do użytku codziennego.  

Tadao Baba był zmotywowany by stworzyć motocykl, który zmieni zasady gry w segmencie maszyn sportowych, a priorytetem była niska masa. Biorąc jako punkt wyjścia silnik z CBR 750 RR inżynierowe obliczyli, że największa pojemność jaką można uzyskać bez istotnego zwiększania gabarytów silnika wyniesie 893 ccm. Zwiększenie pojemności osiągnięto nie przez zwiększenie średnicy cylindrów, lecz przez wydłużenie skoku tłoka. Było to w owym czasie mocno oldskulowe podejście, wszak w silnikach sportowych dążono do jak najbardziej krótkoskowego charakteru. Takie silniki łatwiej wkręcały się w obroty i tak łatwiej można było wywindować moc. Tadao Baba i jego współpracownicy poszli więc "pod prąd", ale dzięki temu silnik Fireblade odznaczał się dobrym kopem już w średnim zakresie obrotów, co gwarantowało dobre przyspieszenie na wyjściach z zakrętów, a przy spokojnej jeździe pozwalało na korzystanie z wyższych biegów bez konieczności redukcji.

Rama motocykla to konstrukcja grzbietowa z profili aluminiowych. Dwie potężne belki okalają silnik od góry płynnie przechodząc w gniazdo łożyskowania wahacza. W tylnej części ramy umieszczono również solidny wspornik tylnego amortyzatora. Całość zaprojektowano tak, by rama była możliwie jak najprostsza i składała się z małej ilości części. Rama nie posiada dolnych podciągów. Ich rolę przejął silnik będący w tej konstrukcji elementem nośnym.

Choć inni producenci stosowali już w tym czasie widelce upside down, Tadao Baba zdecydował się na klasyczny widelec teleskopowy, bo taki był lżejszy. By uzyskać odpowiednią sztywność widelca średnicę rur nośnych ustalono na 45 mm. Aluminiowy wahacz współpracujący z centralnym amortyzatorem jest dwuramienny, gdyż jednoramienny byłby cięższy. Chcąc uzyskać jak najlepszą zwrotność motocykla Tadao Baba naciskał, by przednia felga miała średnicę 16 cali, mimo że konkurencyjni producenci przechodzili już na przednie felgi 17-calowe zapewniające bardziej zrównoważone własności prowadzenia. Tadao Baba jednak dopiął swego, a firma Bridgestone opracowała oponę zaprojektowaną specjalnie pod kątem Fireblade.

Jak przystało na kompaktowy, lekki motocykl sportowy w Fireblade nie znajdziemy mięsistej komfortowej kanapy. Zamiast tego zastosowano oddzielne wyścigowe "naleśniki" dla kierowcy i pasażera. Również owiewki wyglądają jak żywcem zdjęte z motocykla wyścigowego. Przód zdobią dwa okrągłe reflektory, a w owiewkach widoczne są otwory. Nie do końca wiadomo jaki był ich cel, czy miały zmniejszyć opór powietrza, czy zmniejszyć masę plastikowych elementów, czy wreszcie zapewnić intrygujący wygląd. Zapewne wszystkiego po trochu. Poszczególne elementy owiewek mocowane są za pomocą szybkozłączek zupełnie jak w maszynie wyścigowej.

Po pięciu latach projektowania, konstruowania i testowania nowy motocykl był gotowy. Nadano mu nazwę CBR 900RR i kod fabryczny SC28. Założenia projektu udało się spełnić w stu procentach. CBR 900RR ważył w stanie gotowym do jazdy 208 kg, rezultat tym bardziej imponujący jeśli wziąć pod uwagę, że zbiornik paliwa mógł pomieścić 18 litrów benzyny. Moc 125 KM była wprawdzie o dobre 15 KM mniejsza niż w najmocniejszych maszynach konkurencji, ale zupełnie wystarczająca do tego, by rozpędzić motocykl do ponad 250 km/h, co w tamtym czasie było wynikiem godnym. CBR 900RR był pierwszym motocyklem, który łączył moc "litra" z masą sześćsetki.

To robiło wrażenie wtedy i robi do dziś. Motocykl trafił na rynek w 1992 roku, miał doskonałą prasę i świetnie się sprzedawał. Jedynym co wywołało krytykę testujących dziennikarzy było przednie szesnastocalowe koło. Wprawdzie dzięki niemu motocykl bardzo chętnie i szybko kładł się w zakręt, ale w prowadzeniu maszyny dało się odczuć pewną nerwowość. Tak czy inaczej CBR 900RR, tak jak zakładał Tadao Baba, stał się motocyklem przełomowym i po jego pojawieniu się na rynku inni producenci musieli szybko odrobić lekcje.3

Pierwszy Fireblade był konstrukcją bardzo udaną i pierwszym krokiem na drodze ewolucji, której najnowszym etapem jest CBR 1000 RR-R Fireblade (SC82). Posiada on te  same cechy co jego szacowny przodek, tyle że wyniesione na najwyższy poziom motocyklowej techniki. Maszyna waży 200 kg, silnik generuje moc 217 KM, a prędkość maksymalna wynosi 299 km/h. Do tego motocykl dysponuje zawansowaną elektroniką wspomagającą kierowcę oraz aerodynamikę poprawiającą własności prowadzenia przy wysokich prędkościach. Modele Fireblade wszystkich generacji przyniosły producentowi nie tylko spodziewany zysk, ale również liczne sukcesy sportowe. Historia modelu jest tak długa i bogata, że nie sposób jej opisać w jednym artykule.