Ścigacz.pl

Fujara, bo tak pieszczotliwie określana jest Yamaha FJR1300, to motocykl o bardzo ustabilizowanej pozycji na rynku. Pojawił się na 12 lat temu i natychmiast zyskał sympatię klientów. Jako że FJR kontynuowała tradycję dalekiej turystyki ciężkiego kalibru kultywowaną w przypadku oldschoolowej już FJ1200, była potężnym motocyklem do pochłaniania kilometrów. I tak jest w zasadzie do dziś. Konkurencja raz po raz wypuszczała mocnych rywali w tej klasie, ale FJR niczym paladyn z tarczą odpierała ataki. Nie wygrywała może pojedynków, ale cały czas była świetnym motocyklem. Po drodze mieliśmy wersję z dziwnym sprzęgłem półautomatycznym, która miała zrewolucjonizować turystykę, ale się nie udało. Teraz wita nas FJR1300 anno domini 2013. Co się w niej zmieniło?

Od czasu do czasu trzeba zmienić wizerunek

To nie to, że FJR była brzydkim motocyklem. Prawdę mówiąc, była bardzo ładnym, łącząc w sobie turystyczne, miłe dla oka kształty budzące skojarzenia z komfortem i ostre, sportowe linie typowe dla Yamahy. Motocykl trzeba było jednak odświeżyć. Dobrze, mamy zatem nowy wygląd. Nie do końca nowy bo nie możemy tutaj mówić o totalnej zmianie aparycji. Największa modernizacja dotknęła przodu motocykla, gdzie zmienił się kształt owiewki i reflektorów, które teraz są mniejsze i bardziej agresywne. Zmieniły się także boczne owiewki (mniej plastiku, odważniejsze kształty), zbiornik paliwa i kilka drobiazgów, których dostrzeżenie zajmuje trochę czasu. Moim zdaniem FJR najlepiej wygląda z boku. Wtedy uwydatnia się jej konkretna, nieco muskularna, ale agresywna sylwetka. Czy to przełomowa zmiana designu? Z pewnością nie, zresztą można czuć pewien niedosyt. Motocykle turystyczne to specyficzna klasa, gdzie krzykliwość nie koniecznie jest czymś pożądanym, ale czy nie macie wrażenia, że Yamaha mogła postarać się trochę bardziej?

Sprawdzone rozwiązania + trochę elektroniki

Silnik w gruncie rzeczy pozostał taki sam (oprócz nieznacznego zwiększenia mocy). Oznacza to czterocylindrową jednostkę o pojemności 1298 cm3 i mocy 146,2 KM. W porównaniu do poprzedniego modelu, operowanie przepustnicą odbywa się tutaj elektronicznie dzięki zastosowaniu systemu YCC-T, czyli Ride-By-Wire, znanego chociażby z V-Maxa czy Super Tenere. FJR1300 ma też dwa tryby pracy: T i S. T jak nie trudno się domyślić, oznacza Turystykę i po jego aktywowaniu motocykl jest łagodniejszy, płynniej przyspiesza i ogólnie staje się bardziej przyjazny dla kierowcy, który akurat chce oddać się spokojnemu nawijaniu kilometrów. Pozwólcie, że trybowi S poświęcimy więcej uwagi. S jak Sport, co również nie jest zapewne zagadką, służy do jazdy bardziej dynamicznej. Yamaha jednak postanowiła, że nie chce być kojarzona z nudnymi, leniwymi krążownikami, dlatego też oprócz samego faktu posiadania trybu S, silnik został tak skonfigurowany, aby, mówiąc kolokwialnie, nie przestawał dawać do pieca na wyższych obrotach. To trochę kłóci się z ideą turystyka „jeżdżącego dolną skalą obrotów”, ale bardzo podoba nam się idea wciśnięcia trybu sportowego i dorzucenia do pieca na krętej trasie. Wielu narzekało (i nadal będzie narzekać) na jedynie pięć piegów, ale jeśli Yamaha uznałaby, że jest tutaj potrzebna szóstka, to by ją tutaj zamieściła.

Komfort przede wszystkim

Duży motocykl turystyczny musi być wygodny. W tek kwestii FJR zawsze była na piątkę. Spore owiewki, spora szyba i wygodna kanapa uprzyjemniały życie w trasie. W tej kwestii nic się nie zmieniło, choć kanapa jest nieco inaczej wyprofilowana. Szyba, co jest już standardem w tej klasie, jest regulowana za pomocą przycisku na kierownicy. Podobnie jak zawieszenie. Jego twardość można ustawiać za pomocą guzika, choć nie jest to tak wysublimowany system jak ESA II w BMW czy tym bardziej w nowym KTM 1190 Adventure. Yamaha miała niewiele roboty z ergonomią i wygodą, bo już wszystkie poprzednie modele były w tym temacie bardzo dobre. FJR ma kontrolę trakcji, podobną do tej z nowej R1, choć tutaj będzie ona zorientowana bardziej na zapewnienie kierowcy psychicznego komfortu i łatwiejszego ruszania na śliskich/sypkich nawierzchniach czy jazdę w deszczu. Kontrola trakcji w FJR ma działać mniej brutalnie i stanowczo, zwłaszcza na piachu, gdzie motocykl po odkręceniu gazu powoli i spokojnie przejedzie bez uślizgu koła. Dla zmarzluchów – podgrzewane manetki w standardzie.

Delikatny powiew świeżości

Nowa FJR to nie rewolucja. Motocykl dobrze wygląda, dostał kilka elektronicznych bajerów, poprawiono to i owo, ale nie można odpędzić się od wrażenia, że modernizacja została wykonana z przymusu. Yamaha FJR1300 ma już 12 lat i mimo, że udowodniła swoje szerokie spektrum talentów, to nie ma lekko na tle konkurencji ze strony BMW R1200RT, Hondy Pan European, Kawasaki GTR1400, a przede wszystkim nowego Triumpha Trophy. Bardzo fajnie, że Yamaha nie zapomniała, że motocykliści, nawet ci turystyczni, lubią czasem poszaleć w trasie i przystosowała silnik do takich potrzeb. Wszyscy fani FJR dostali delikatny powiew świeżości i sami sobie muszą odpowiedzieć na pytanie, czy czekali na zmieniające wszystko tornado.

Konkurenci: Kawasaki GTR1400 BMW R1200RT Honda ST 1300A Pan-European Triumph Trophy

Dane techniczne: