Nurt motocyklowy powstały w Wielkiej Brytanii, który zrodził się z pracy kurierów, który jeżdżąc szybko po mieście, aby dostarczyć przesyłkę na czas, często uszkadzali swoje motocykle, a najczęściej ich plastiki. Aby nie popadać w koszty, wyrzucali zniszczone owiewki, boczne plastiki etc, zostawiając goły motocykl, uzbrajając go w wysoką, prostą kierownicę. Streetfighter to z założenia (i z nazwy) motocykl ukierunkowany na szturmowanie ulic metropolii. Jest agresywny, ostry, bezkompromisowy. W 1994 roku pierwszej próby upowszechnienia Streetfightera podjął się Triumph, wypuszczając Speed Triple 750. W 2003 roku Kawasaki wydało na świat Z1000, które z wielkiego, nabrzmiałego granatu wyrwało zawleczkę. No i się zaczęło. Dziś każdy szanujący się koncern motocyklowy musi mieć w ofercie fabrycznego ulicznego zbira. Triumph Speed Triple 1050, Yamaha FZ1, Suzuki B-King, Honda CB1000RR. Ducati Streetfighter nawet nie ukrywa swojego przeznaczenia. To tak, jakby na rynku pojawił się Supersport o nazwie Suzuki Tor Wyścigowy, albo cross KTM Krzaki. Oczywiście światek poza fabryczny ma się dobrze, wręcz kwitnie. Pomijając szlifierki, kątówki i inne narzędzie, można nabyć ogromną liczbę gotowych akcesoriów niezbędnych do przeróbki zwykłego motocykla na chuligana.