Ścigacz.pl

Nowy Junak M12 Vintage to jeden z nielicznych “polskich Chińczyków”, które umiejętnie łączą dobry styl z wygodą i niewygórowaną ceną. Jego ciemne, matowe wykończenie dobrze wpisuje się w obecne trendy. Nawet kilka drobnych niedoróbek nie jest w stanie zatrzeć faktu, że to naprawdę bardzo udany miejski motocykl klasy 125.

Kiedy pierwszy raz zobaczyłem skąpanego w czerni, niewielkiego Junaka M12 Vintage, od razu przypomniał mi się rysunek, na który chwilę wcześniej trafiłem w sieci. Dziewczynka głaszcze małego, słodkiego nietoperza, który oburzony krzyczy: “Nie miziaj! Jam jest księciem ciemności!”. Taki też jest ten Junak - próbuje powalić mrokiem, a i tak wiadomo, że to potulny baranek. Nie jest to żadna wada - to po prostu szansa na kompaktowo opakowaną porcję dobrego stylu w przystępnej cenie. Obserwuję od jakiegoś czasu ofertę sprzedawanych u nas chińskich jednośladów i muszę stwierdzić, że poza Rometem Classic 400 jest to jedyny model, który znakomicie trzyma proporcje.

Reklama

ZOBACZ NOWE MOTOCYKLE »

Te motocykle najlepiej sprzedawały się w ubiegłym roku

Zobacz nowości na sezon 2026 »

Motocykle tej marki były na pierwszym miejscu sprzedaży w Polsce! Na rok 2026 przygotowali nowe modele, które mają być jeszcze większymi przebojami tego sezonu. Zobacz te nowości i przetestuj je podczas dni otwartych

ZOBACZ NAJNOWSZE MODLE NA 2026 »

Styliści dali radę

Nie ma tu przerośniętego cielska, skrywającego mikroskopijny silniczek. Nie ma balonowych opon na niewielkich kółkach. Wszystko trzyma się kupy, a silnik 125 cm3 nie wygląda jak przeszczepiony z kosiarki. Jakość wykonania szczegółów, takich jak połączenia elektryczne, też nie budzi zastrzeżeń. Jeśli chodzi o styl, to luźno kojarzy mi się z H-D Sportsterem - dosyć zwarte, lekko sportowe podejście do klasyki. Do tego szprychowe koła, opony o konkretnej szerokości i głębokim bieżniku oraz szeroka, wygodna kanapa. Naprawdę duże brawa dla stylistów!

Pierwsze zgrzyty

Pierwsze zgrzyty pojawiają się w momencie zajęcia miejsca za kierownicą. Jest ona szeroka i wygodna, dając dużą dozę pewności w prowadzeniu tego wehikułu. Dużo “wolnej rury” pozwoli na swobodny montaż akcesoriów, np. nawigacji. Dobre wrażenie psuje niestety pojedynczy zegar, odstający dumnie jak pryszcz-gigant na środku czoła na godzinę przed studniówką. Wyżej się nie dało? Jego stylistyka też nie powala… Poniżej zegara mamy coś, co wymaga osobnej dygresji. Wskaźnik zapiętego biegu. O ile kontrolka luzu pożądana jest w absolutnie każdej maszynie, to wyświetlacz kolejnych biegów uchodzi za motocyklowy odpowiednik Bazyliszka, z tym, że atakujący wyłącznie mężczyzn. Po prostu nie godzi się na niego patrzeć. Nie obraca co prawda delikwenta w kamień, ale symbolicznie pozbawia dumy i klejnotów. Tyle legendy. W Junaku M12 Vintage wskaźnik ten zyskał dodatkowo formę znaną ze starych wind, gdzie podświetlają sie kolejne okienka z numerem pięter. I śmieszno, i straszno. Galerię osobliwości zamykają lusterka. „Panu Projektantu” bardzo udały się ich idealnie symetryczne wsporniki, nie wziął tylko pod uwagę faktu, że jedno z nich mocowane jest na zbiorniczku płynu hamulcowego. W rezultacie jest o kilka cm wyżej od drugiego. Niby drobnostka, ale stylistyczni puryści w tym momencie zaczynają się pocić.

Nie dla wysokich kierowców

W Junaku zamiast podnóżków zastosowano podesty. Jest to dosyć wygodne rozwiązanie, zwłaszcza jeśli weźmiemy pod uwagę wybitnie spacerowy charakter motocykla. Przeznaczone jest ono jednak dla osób o niskim i średnim wzroście. Nogi wyższych nie układają się pod odpowiednim kątem - podesty są za blisko kierowcy, który zmuszony jest do “skuterowego” ułożenia dolnych kończyn. Kanapa znajduje się na wysokości 730 mm, więc model ten jest dobrym wyborem dla nieco niższych kierowców, w tym drobnych i zwiewnych Pań.

Gra wstępna

Silnik odpala i na wolnych obrotach chodzi niemal bezgłośnie. Wrzucam bieg i ruszam. Dłuższy czas zastanawiałem się, jak opisać wrażenia towarzyszące rakietowemu startowi Junaka M12 Vintage. Bardzo dobrze pasuje tu stary dowcip z kręgów artystycznych. Przechodzi muzyk jazzowy koło bankomatu. No i co? No i nic. Motocykl rusza, ale coś jest nie tak. Płynnie jak w pociągu TGV, zero odczucia przyśpieszenia, zero przeciążeń. On po prostu zaczyna się toczyć. A może, jak Chuck Norris, przesuwa Ziemię pod sobą? Moc dostępna na jedynce kończy się błyskawicznie, co upodabnia ją do pierwszego biegu w autach, pełniącego wyłącznie rolę wstępu do gry wstępnej. Tak będzie już do końca, chociaż muszę przyznać, że M12 oferuje przyzwoitą prędkość maksymalną, pozwalającą odnaleźć się w trasie. Licznik wyskalowano do 120 km/h, ale raczej na wypadek lotu z urwiska.

Miejskie klimaty

Naturalnym środowiskiem Junaka jest miasto. Znakomicie spisuje się w korkach - jego niewielka masa wynosząca 142 kg i  nisko położony środek ciężkości pozwalają wyczyniać prawdziwe cuda. Niedobory mocy też nie są szczególnie odczuwalne, jeśli przychodzi nam się mierzyć z wymęczonymi miejską harówką autami. Motocykl ochoczo skręca i skutecznie hamuje. Na trasach podmiejskich M12 w pełni pokazuje swój rekreacyjny charakter. Nieśpieszne toczenie się wśród pól i lasów to prawdziwa przyjemność.

Wstydu nie będzie

Jeśli nie do końca przypadnie nam do gustu prezentowane barbórkowe wykończenie “węgiel koks antracyt black”, to dostępna jest jeszcze wersja w klasycznym, brązowym kolorze. Na pewno świetnie spasuje się ze skórzanymi ubraniami. Junak M12 Vintage to motocykl, którego zdecydowanie nie trzeba się wstydzić nawet w najbardziej prestiżowym zagłębiu drogich kawiarni. Plastik jest tu tematem tabu, nie ma obciachowych naklejek, a całość jest najzwyczajniej smaczna. Paletę zalet motocykla zamyka cena - 8299 zł za nowy pojazd to może nie okazja, ale też żaden rozbój. Cena i jakość remisują idealnym 1:1. Firma Junak całościowo zaczyna iść w bardzo dobrym kierunku. Z dużą radością powitałbym wersję M12 Vintage z silnikiem 400 cm3, bo poza lekkim niedoborem mocy jest to już produkt kompletny.

Dane techniczne: