Dzisiaj w teście odkryjemy mocne i słabe strony małego miejskiego skutera, z silnikiem o pojemności 125 cm³.

Wygląd

Yamaha Cygnus wyglądem nie różni się zupełnie od skuterów klasy 50 cm³. Jest to mały skuter, któremu jednak trudno odmówić elegancji, zwłaszcza w czarnym lakierowaniu. Z przodu zwraca na siebie uwagę bardzo duża lampa, natomiast z tyłu ładnie połączone kierunkowskazy ze światłem stop. Czy nie wydaje się wam, że Cygnus przypomina wyglądem łabędzia? Zwłaszcza na zdjęciu z profilu łatwo to wychwycić. Nic dziwnego, bo właśnie z języka łacińskiego „Cygus" oznacza łabędź.

Ergonomia

Cygnus, jak już wspomniałem, gabarytami nie różni się od 50-tki i dlatego nie jest on zbyt wygodny i nie polecałbym go na dłuższe wyprawy. Skuterzyści o wzroście przekraczającym 180 cm będę czuli się na nim trochę „nieswojo". Ja osobiście, przy manewrach na parkingu wymagających ostrego skrętu kierownicy, uruchamiałem kolanem klakson. Kanapa jest jednak wygodna i nawet pasażerowi oferuje pewną dozę komfortu. Pod kanapą mamy do dyspozycji schowek, który zaskakuje rozmiarami. Zmieści się tam bez żadnych problemów integralna skorupa i jeszcze zostanie miejsce na parę innych drobiazgów. Gorzej jest z podnóżkami. Nie są one rozkładane, jak w Neosie. Do dyspozycji mamy podesty bardzo zresztą szczątkowe, podobnie jak w Gigglu. Jak w większości skuterów Yamahy, pasażer może podczas jazdy trzymać się solidnych uchwytów. Zwiększa to bardzo poczucie bezpieczeństwa oraz komfort jazdy.

Układ napędowy

Cygnus napędzany jest czterosuwowym silnikiem o pojemności 125 cm³ wyposażonym we wtrysk paliwa. Jego moc wynosi 8 kW i jak na gabaryty pojazdu i jego masę (waży on 116 kg), jest to dużo. Za prawdę powiadam wam, w mieście trzeba uważać, aby lawirując w ulicznym korku nie wbić się w tył jakiegoś samochodu. Człowiek wsiadając na Cygnusa lekceważy jego osiągi ze względu na podobieństwo do 50-tki. Jednak 11 koni mechanicznych robi swoje i już kilka sekund po starcie osiągamy prędkość graniczną dla motorowerów. Rozpędzanie idzie gładko do 80 km/h, później jest już gorzej. Osiągnięta przeze mnie prędkość maksymalna wyniosła 110 km/h.

Podwozie i hamulce

Cygnus wyposażony jest w dwunastocalowe aluminiowe pięcioramienne koła. Do pracy zawieszenia nie można mieć większych zastrzeżeń, może z wyjątkiem tego, iż jest ono twardo zestrojone. Jest to uciążliwe zwłaszcza na polskich dziurawych drogach. Z drugiej strony kosztem komfortu zyskujemy na bardzo dobrym zachowaniu się skutera w zakrętach. Nie buja się i nie kiwa, jedzie po wyznaczonym przez kierowcę torze.

Skuteczność hamulców jest wystarczająca, z przodu duża tarcza zakrywająca prawie całą felgę o rozmiarze 216 mm, z tyłu natomiast bęben. Bez trudu można zablokować przednie koło, jednak lepszym rozwiązaniem jest używanie dwóch hamulców na raz. Wtedy naprawdę czuć, że ten mały i zwinny skuterek wytraca prędkość.

Koszty eksploatacji

Cygnus okazał się pojazdem niedrogim w utrzymaniu. Niskie spalanie paliwa oscyluje na poziomie 2,9 litra na 100km. Wymiana oleju zalecana jest co 3 tys. km, co przy typowo miejskim charakterze skutera może wystarczyć na jeden sezon. Zanim wymienimy pasek napędowy, minie ładnych parę lat, gdyż jego wymiana odbywa się co 18 tys. km.

Nasza opinia

Podczas 9 dni Cygnus przekonał nas o swoim miejskim charakterze. Zatłoczone miasto to jego miejsce i tam czuje się on najlepiej. Bez problemu ominie korki ze zwinnością roweru. Zastosowanie silnika 125 cm3 sprawi, iż nie będziemy czuć się jak zawalidrogi. Jeśli tylko tego chcemy, możemy wybrać się nim na dłuższe wypady. Niestety podczas dłuższych wypraw Cygnus da nam znać bólem pleców i bardo słabą ochroną przed wiatrem, że dalekie wycieczki to nie jego przeznaczenie. Kto jednak ceni sobie niezawodność, oszczędność i jeździ przede wszystkim w mieście, a do tego nie lubi wlec się z prędkością 45 km/h i posiada prawo jazdy, ten wybierze Cygnusa.

DANE TECHNICZNE: