Ścigacz.pl

Od redakcji: Nie lubimy wypadków i staramy koncentrować się na „jasnej stronie” motocyklizmu, ale czasem warto uświadomić sobie jakie są realia w jakich żyjemy. Wnioski z poniższej historii będę niestety pomocne dla każdego użytkownika drogi, nie tylko motocyklisty.

Dnia 27 maja 2011 roku jechałem swoim motocyklem Yamaha Wild Star 1600 ulicą dwupasmową w Warszawie na Kabatach. Był wieczór, około godziny 19-19.30, ruch normalny jak na ta porę dnia, ludzie spokojnie wracali z pracy.

Jechałem spokojnym tempem, nigdzie mi się nie spieszyło. 50-60 km/h z włączonymi wszystkimi światłami w tym długie i halogeny, więc byłem bardzo widoczny. Dodatkowo motocykl wyposażony był w pusty, bardzo głośny wydech wiec kierowcy aut widzieli mnie z daleka i słyszeli. Przede mną jechały dwa, lub trzy auta w tym jedno z nich zasygnalizowało skręt w prawo i przymierzało się do tego skrętu. Auto jadące za nim wykonało gwałtowny ruch w lewo, aby nie wpaść na niego, bez włączenia kierunkowskazu i z duża szybkością. Aha, koleś coś kombinuje albo mu się spieszy, pomyślałem, trzeba na niego uważać. Kontynuowałem jazdę prosto swoim prawym pasem ruchu, a na lewym jechały inne auta. Nagle kierowca auta, co tak wcześniej wykonał dziwny manewr, kiedy byłem na równi z nim znienacka skręcił na mój pas.

Natychmiast nacisnąłem na klakson aby pokazać mu że jadę, ale było już za późno. Poczułem uderzenie w lewy tylny gmol motocykla (mój motocykl wyposażony był w gmole na przedzie jak i na tyle motocykla które normalnie chronią go przed szkodą) i zacząłem tracić równowagę na motocyklu. Nie spodziewałem się że ze strony auta, które jedzie obok może mnie spotkać taka niespodzianka. Motocykl wpadł na krawężnik który wybił go do góry, wylądował na trawniku i zaczęliśmy sunąć przed siebie. Poczułem mocne uderzenie w latarnię i…

Ocknąłem się kilka sekund, minut (nie pamiętam dokładnie ile czasu minęło) później leżąc 20 metrów od latarni na wznak, krzyżem z potwornym bólem. Bolało mnie wszystko. Nie mogłem ruszyć rękoma ani nogami, czułem ze mam sztywny cały lewy bok. Natychmiast wokół mnie znaleźli się ludzie którzy starali się mi pomoc w tym kierowca auta który we mnie wjechał. Był w totalnym szoku, nie mógł się ruszyć, trząsł się cały przepraszając mnie za zdarzenie. Na szczęście w grupie ludzi znalazła się kobieta, ratownik medyczny, która sprawdziła moje obrażenia i czekała ze mną na karetkę. Za chwilę nadjechała karetka i lekarze zajęli się mną. Zbadali obrażenia, zdjęli kask, założyli kołnierz i chcieli położyć na nosze, jednak okazało się ze mam złamany lewy obojczyk i leżąc na plecach z rozłożonymi rękoma nie mogą mnie wnieść do karetki. Zastosowali mocny środek znieczulający i… trach, musieli mnie na szybko troszkę złamać, aby wsadzić do karetki.

Zawieźli mnie prosto do szpitala na ulicę Wołoską, a tam od razu na operację. Tego dnia, późną nocą lub już 28 maja nad ranem przeszedłem kilka operacji w tym: składanie dwóch połamanych nadgarstków z wszczepieniem płytek stabilizujących, wieloodłamowe złamanie prawej stopy ze zmiażdżonymi palcami, śródstopiem wraz z założeniem drutów na palce, oraz składanie złamanego barku lewego z obojczykiem.

Zaraz po operacji odwiedził mnie w szpitalu sprawca wypadku, który jeszcze raz przepraszał mnie za zdarzenie i obiecywał pomoc w późniejszej rehabilitacji, gdyż okazjo się że jest lekarzem ortopedą. Jak się później okazało bardzo znanym lekarzem, założycielem prywatnej klinki medycznej w której pracują lekarze ortopedzi ze szpitala na Wołoskiej. Adam K. Bogaty i wpływowy człowiek.

Z powodu moich złamań leżałem w szpitalu 7 dni, potem wypisali mniej do domu i kolejne 8 tygodni byłem w gipsie w domu. Tu trzeba dodać że mam 45 lat, pewien dorobek za sobą, dwoje dzieci … Mieszkam sam pod Warszawą, a rodzice mają 80 lat i zajmują się 94 letnią babcią. Po wypadku musiałem pojechać do nich i to oni, starsze osoby które mają dorosłego syna, to właśnie oni musieli zajmować się mną. Miałem obie ręce w gipsie + stopę i byłem praktycznie całkowicie zależny we wszystkim od nich. Jedzenie, picie, ubieranie się, czynności fizjologiczne. Straszne to i zarazem bardzo upokarzające.

Ale wróćmy do wypadku. Pewnego dnia, będąc już w domu u rodziców po wypisie ze szpitala, odwiedził mnie policjant prowadzący sprawę, aby wziąć ode mnie zeznania jako świadka wypadku.

Nawet on widząc mnie, słysząc moją wersję i wiedząc na jakiej znanej z wypadku ulicy nastąpiło zdarzenie, przychylił się do opinii ze sprawcą jest kierowca auta. Wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazywały na pozytywny obrót sprawy, sprawca przyznał się na miejscu, jeszcze potwierdził to będąc u mnie w szpitalu, policja też nie ma wątpliwości, świadkowie którzy byli na miejscu zdarzenia też mówili o winie kierowcy auta. Wszystko miało się ku lepszemu. Aż do polowy sierpnia kiedy to dostałem pismo z prokuratury która umarza dochodzenie nie widząc przyczyn dla oskarżenia kierowcy auta i zamyka sprawę.

Dodam jeszcze ze w dniu wypadku pracowałem ale niestety była to praca kontraktowa która wygasła 31 lipca i do tej pory jestem bez pracy. Jednego dnia, przez przypadek przewartościowało się moje życie. Straciłem pracę, zdrowie, motocykl. No i jeszcze to nieszczęśliwe umorzenie dochodzenia.

W momencie kiedy dostałem to pismo z Policji, skontaktowałem się ze swoim adwokatem aby odwołał się od tej decyzji i zażądałem wyjaśnienia dlaczego policja zamyka sprawę.

Otrzymałem zgodę na wgląd do akt sprawy i wtedy to zobaczyłem, że dopiero 3 miesiące po wypadku wezwano na przesłuchanie sprawcę wypadku który to Adam K. złożył totalnie nieprawdziwe, kłamliwe i dalekie od prawy zeznania. Dodatkowo „załatwił” sobie świadka który potwierdził jego wersję zdarzeń. Notabene tego samego, który w dniu wypadku zeznał ekipom policjantów zabezpieczających miejsce wypadku, iż jako naoczny świadek jadący za sprawcą, widział jak on uderza we mnie i on jest sprawcą wypadku.

I wtedy zacząłem podejrzewać, że coś tu jest nie tak. Zapoznałem się z całą dokumentacja sprawy i stwierdziłem że:

1. Na miejscu były dwie ekipy dochodzeniowe policji i obie na podstawie zeznań sprawcy i świadka napisały czyja jest wina (rzecz jasna - kierowcy auta)
2. Na podstawie umiejscowienia pojazdów i szkicu z miejsca zdarzenia, jasno określono, iż to samochód uderzył w motocykl wytrącając go z równowagi, co skończyło się uderzeniem w latarnię (na samochodzie są ślady uderzenia w motocykl)
3. Nie przesłuchano, ani nawet nie dotarto do świadków wypadku, którzy byli na miejscu i udzielali mi pierwszej pomocy. Nie wezwano świadków przeprosin sprawcy w szpitalu, ani nie dotarto do osób dzwoniących na pogotowie w dniu wypadku.

Nawiązując do tych wszystkich faktów napisałem odwołanie do prokuratora. Ponadto sam na własną rękę zacząłem szukać świadków zdarzenia i dotarłem do nich. Przeprowadziłem z nimi rozmowy, gdzie okazało się że wszystko widzieli i na 100% sprawcą wypadku jest kierowca auta. W odwołaniu do sprawy wskazałem na tych świadków, podałem ich adresy i dane i napisałem, aby przesłuchano ich na poczet sprawy. Ponadto poprosiłem o powołanie biegłego do spraw wypadków drogowych, aby zbadał sprawę i odniósł się do słów kierowcy auta, który twierdzi że mnie nie potrącił, choć na jego aucie sa ślady wgniecenia i zarysowania lakieru.

Odwołanie to złożone zostało w przepisowym terminie i czekałem na odpowiedź. Dostałem informację o wznowieniu dochodzenia i powołaniu biegłego. Biegły wydał opinię wskazującą na winę kierowcy auta i wszystko w tym momencie przebiegało w miarę gładko, choć sprawca wypadku ciągle jest bez karny.

Rok po wypadku, a końca nie widać. Ponadto w związku z tym że sprawa nie jest zakończona towarzystwo ubezpieczeniowe nie kwapi się do wypłaty należnego mi odszkodowania, a ja praktycznie jestem bez środków do życia.

Nadszedł 17 maja tego roku kiedy to odezwał się do mnie policjant prowadzący sprawę, że chciałby mnie przesłuchać na okoliczność sprawy, gdyż sprawa się ruszyła. Okazało się że adwokat Adama K. sprawcy złożył zażalenie na opinię biegłego i zażądał powołania nowego. Ponadto dowiedziałem się że w czasie od października 2011 do maja tego roku prowadzone były liczne czynności dochodzeniowe o których wcale nie byłem informowany. W tym przedstawienie aktu oskarżenia sprawcy, pismo jego adwokata o odwołaniu się i inne dokumenty. W dniu 17 maja spotkałem się z policjantem który prowadzi moja sprawę i okazało się że poprzedni prowadzący został „oddelegowany na inne stanowisko”. Tak, ten sam który umorzył dochodzenie.

Stawiłem się na spotkanie z nim celem złożenia wyjaśnień i dowiedziałem się że dopiero ten prowadzący będzie kontaktował się ze świadkami do których ja dotarłem i będzie ich przesłuchiwał oraz będzie czekał na opinie innego, nowego biegłego. Za chwilę mija rok od wypadku, a praktycznie w sprawie która była ewidentna i jasna nic się nie ruszyło. Jeden niekompetentny policjant tylko na podstawie zeznań sprawcy i jego mataczenia oraz „lewego” świadka umorzył dochodzenie. A sprawcą jest wysoko postawiony lekarz, Adam K. znany w całym kraju, zasiadający w radach nadzorczych spółek, prezes jednej z prywatnych klinik medycznych. Sprawa powinna być już zakończona pomyślnie na moja stronę w sierpniu zeszłego roku.

Okazuje się, że sprawiedliwość działa tylko w przypadku zwykłych, szarych obywateli. Tych bogatych i wysoko postawionych, których stać na najlepszych prawników jak widać ani sprawiedliwość, ani zwykła ludzka przyzwoitość często nie obowiązuje.

Morał z tej historii jest prosty i dla motocyklistów, często poszkodowanych przez kierowców samochodów, bardzo klarowny. Nie ufajcie zapewnieniom, patrzcie na ręce policjantom, szukajcie świadków i to już od samego momentu wypadku. Jeśli zbytnio zaufacie ludziom, będziecie potem zmagać się z niekompetencją policji, bezczelnością prawników i zwykłą ludzką niegodziwością…