Ścigacz.pl

Chociaż oficjalne zawody o najwyższe trofea w tej odmianie żużla rozgrywano dopiero od początku lat 60., to początki Ice Speedwaya, można datować już na lata 30. XX wieku.

Mimo, iż zawody na lodzie rozgrywano nawet dwie dekady wcześniej, to nie miały one żadnego regularnego charakteru, wręcz rozgrywano je sporadycznie, to w Skandynawii, to w okolicach Alp. Gdy w Wielkiej Brytanii żużel zdobył popularność nieporównywalną z tą, jaką mamy dziś w Polsce, w Rosji rodziły się podwaliny pod obecną formę wyścigów na lodzie. Do 1962 roku w Rosji rozgrywano wiele przeróżnych zawodów w Ice Speedawyu, ale dopiero rok 1963 przyniósł pierwszą rywalizację o Indywidualnego Mistrza Świata. Cykl turniejów pod nazwą FIM Cup wygrał Boris Samorodov z 48 punktami na koncie. O połowę mniej zdobył znany polskim kibicom Gadbrachman Kadyrov i został sklasyfikowany na czwartej lokacie. Warto zaznaczyć, że trofeum przechodnie Indywidualnych Mistrzostw Polski - czapka Kadyrova została przekazana właśnie przez tego zawodnika.

W kolejnych dwóch latach zamiast Mistrzostw Świata rozgrywano Mistrzostwa Europy, by następnie znów powrócić do nazwy Mistrzostw Świata. Szybko okazało się, że jednym z najlepszych zawodników startujących na lodzie jest właśnie wspomniany wyżej Kadyrov. Od 1964 w ciągu dziesięciu lat na podium tych prestiżowych zawodów stanął aż dziewięć razy. Sześć razy na najwyższym stopniu, zaś trzy razy na jego piersi zawisł medal ze srebrnego kruszcu. W tym czasie na torze pojawili się również Polacy. W roku 1965 Mieczysław Połukard, który w finałowych zawodach punktu nie zdobył, oraz w 67' Norbert Świtała, który był dotychczas ostatnim Polakiem na liście startowej Mistrzostw Świata, aż do dziś. Wywalczył on wtedy siódme miejsce i wszystko wskazuje na to, że szybko ten stan rzeczy się nie zmieni. Swoich sił próbował także Antonin Svab, ojciec żużlowca o tym samym imieniu, który do tragicznego wypadku w Argentynie kilka lat temu startował w lidze polskiej. Svab senior dwukrotnie wywalczył tytuł Indywidualnego Mistrza Świata na lodzie.

Następną zwrotną datą w tej dyscyplinie jest rok 1979, kiedy to po raz pierwszy rozegrano Drużynowe Mistrzostwa Świata w rosyjskim Kalininie. Zwyciężyć mogli tylko reprezentanci gospodarzy przez reprezentacją Czechosłowacji i Niemiec. Również w tym samym sezonie w wynikach zmagań indywidualnych możemy znaleźć nazwisko Pera-Olofa Sereniusa, który wówczas zajął ósme miejsce, a startuje do dziś. W tym roku ten szwedzki zawodnik obchodził będzie sześćdziesiąte urodziny. Zaś pierwszy swój złoty medal IMŚ zdobył dopiero 16 lat później deklasując w cyklu Grand Prix Balashova i Nikulina z Rosji. Sezon ten był szczególnie udany, gdyż Serenius wraz ze swoim kolegą Stefanem Svenssonem o jeden punkt pokonali reprezentację Rosji odbierając jej tytuł najlepszej drużyny świata.

Od 2000 roku równolegle z Mistrzostwami Świata rozgrywano Mistrzostwa Europy. Włączając w to wyniki z lat 64-65 Rosjanie tylko trzy razy nie zdobyli kompletu medali w tej randze zawodów. A było to w latach 2001, 2003 i 2005. Na trzecim stopniu podium stawali odpowiednio Andriej Jakowiew z Białorusi, Antonin Klatkovsky jr z Czech, oraz Fanz Zorn z Austrli. Również pod względem rozegranych finałów ME dominują Rosjanie. Od 2000 roku tylko raz Mistrza Europy rozegrano poza terytorium Rosji, a było to w niemieckim Erfurcie w 2005 roku. Drugim nie-rosyjskim miastem, gdzie obędzie się finał Mistrzostw Europy będzie polski Sanok, gdzie rywalizacja rozpocznie się już w ten weekend.

Wszystkich zainteresowanych odsyłamy pod ten link, podajemy w nim ceny i miejsca, gdzie można zakupić bilety na tą wyjątkową imprezę.