Ścigacz.pl

Czy wiecie jaki pojazd silnikowy może poszczycić się największą ilością wyprodukowanych egzemplarzy? Pewnie któryś ze słynnych popularnych samochodów. Może Ford model T, może Volkswagen "Garbus", a może Toyota Corolla? Otóż nie. Żaden z nich. Tytuł najliczniej produkowanego pojazdu dzierży mały, niepozorny jednoślad. Honda Super Cub, która miała swój debiut rynkowy w 1958 roku, a jej produkcja nadal trwa w najlepsze i skala produkcji przekroczyła już 120 milionów sztuk! Takim wolumenem nie może poszczycić się żaden samochód, a najśmieszniejsze w całej tej historii jest to, że popularność małej Hondy wydaje się być nieśmiertelna.

Soichiro Honda, twórca motoryzacyjnego giganta był prawdziwym wizjonerem. Jednym z jego licznych talentów była zdolność do organizacji produkcji na wielką skalę. Między innymi dzięki temu Honda Motor Company (pierwszy motocykl powstał w 1947 roku) bardzo szybko stał się największym producentem motocykli w Japonii. Już w 1950 roku niemal połowa wyprodukowanych w Japonii motocykli pochodziła z zakładów Hondy.

W latach 50. Soichiro Honda wraz z najbliższymi współpracownikami podróżował po Europie, odwiedzając między innymi słynne wyścigi TT na wyspie Man. Celem tych podróży było oczywiście podpatrzenie najlepszych europejskich konstrukcji, a także "rozpracowanie rynku motocyklowego", bowiem młoda, ale intensywnie rozwijająca się firma potrzebowała zagranicznych rynków zbytu, by móc dalej się rozwijać. Japończycy szybko dostrzegli, że w Europie dużą popularnością cieszą się motorowery napędzane silnikami o pojemności 50 ccm oraz lekkie motocykle. Szybko też odkryli zalety najlepszych europejskich konstrukcji, ale także ich wady. W niemieckiej firmie NSU podpatrzyli ramy wykonane z wytłoczek stalowych, które można było łatwo i tanio wytwarzać w dużej skali. Japończycy byli jednak zdania, że silnik dwusuwowy dominujący wówczas w europejskich motocyklach o małej pojemności nie jest optymalnym rozwiązaniem. W umysłach Soichiro Hondy i jego najbliższych współpracowników zaczął kiełkować pomysł na stworzenie małego jednośladu, który będzie wymarzonym narzędziem pracy dla kurierów rozwożących jedzenie (w Japonii już wtedy istniała ta profesja), będzie po prostu bardzo sprawnym, tanim i prostym w obsłudze  środkiem lokomocji ułatwiającym codzienną egzystencję. Pojazd miał być tak łatwy w prowadzeniu, by przesiadka na niego wprost z roweru nie była żadnym wyzwaniem. Ponadto miał on być równie przyjazny dla ludzi młodych i starych, dla kobiet i mężczyzn i powinien umożliwiać jazdę nie tylko po równych gładkich wyasfaltowanych drogach, ale również po bruku oraz wyboistych drogach gruntowych. Tylko pojazd spełniający powyższe wymagania, a do tego wykonany solidnie  i niezawodny, mógł liczyć na naprawdę masową sprzedaż, a plany w tym zakresie były naprawdę ambitne. Podczas gdy do tej pory Honda produkowała maksymalnie 3000 motocykli miesięcznie, na potrzeby nowego modelu wybudowano fabrykę wzorowaną na zakładach Volkswagena o zdolności produkcji 50 000 sztuk miesięcznie.

Nowy masowy model zadebiutował w 1958 roku, otrzymał nazwę Honda Super Cub, a pierwsza wersja nosiła oznaczenie C 100. Napędzał ją czterosuwowy silnik OHV z leżącym cylindrem o pojemności 49 ccm legitymujący się pokaźną, jak na tę pojemność mocą 4,6 KM osiąganą przy równie imponujących 9500 obr./min. Silnik generował maksymalny moment obrotowy 3,2 Nm przy 8500 obr./min. Jednostka napędowa posiadała trzybiegową skrzynię oraz automatyczne sprzęgło odśrodkowe. Ważąca zaledwie 65 kg maszyna toczyła się na wąskich siedemnastocalowych kołach i mogła osiągnąć prędkość maksymalną 69 km/h. Mały jednoślad Hondy był więc bardzo dobrze zmotoryzowany. Ramę pojazdu stanowiło wykonane ze stalowych wytłoczek nadwozie, czemu pojazd zawdzięczał swą lekkość oraz możliwość taniego wytwarzania w dużych ilościach. Tylne koło prowadził dwuramienny wahacz wykonany również ze stalowych wytłoczek. Podobną konstrukcję miał widelec przedniego koła z krótkim wahaczem pchanym. Górną część ramy-nadwozia ukształtowano tak, by kobieta w sukience mogła łatwo dosiąść małego jednośladu. Uzupełnieniem nadwozia była osłona chroniąca nogi kierowcy przed rozbryzgami wody wykonana z tworzywa sztucznego, co było wówczas nowością w jednośladach. Jak widać Honda Super Cub łączyła w sobie cechy motoroweru i skutera dysponującego wydajnym i nowoczesnym napędem.

Koncepcja sprawdziła się znakomicie i Super Cub szybko stał się sprzedażowym hitem. Prosty, łatwy w prowadzeniu i tani w utrzymaniu jednoślad szybko zawojował drogi Japonii z miejsca deklasując inne motocykle pod względem sprzedaży. Plan się powiódł. Produkowany masowo tani pojazd niezwykle skutecznie napełniał kasę producenta. Sprzedaż małej Hondy bardzo szybko rozszerzyła się na inne kraje azjatyckie, gdzie również otwierano fabryki Hondy. W latach 60. Super Cub dociera również na rynek amerykański oraz europejski.

Chyba nikt się nie spodziewał, że ten mały, czysto użytkowy jednoślad zawojuje Stany Zjednoczone, kraj w którym samochód już dawno przestał być dobrem luksusowym lecz był w powszechnym użyciu, zaś motocykle, między innymi dzięki głupawym filmom, cieszyły się złą sławą. I okazało się, że Ameryka pokochała ten mały, niepozorny jednoślad, głównie dzięki genialnej kampanii marketingowej z hasłem "You meet the incest people on a Honda" ("Najsympatyczniejszych ludzi spotkasz na Hondzie").

Super Cub szybko stał się motocyklem globalnym, a jego fabryki rozsiano po całym świecie. W wielu krajach Azji i Afryki wciąż pozostaje podstawowym środkiem transportu.

Super Cub produkowany jest do dziś i przez te wszystkie lata pojazd oczywiście ewoluował, wciąż jednak zachowując niezmienny styl, charakterystyczną sylwetkę i czterosuwowy silnik z leżącym cylindrem. Powstawały różne wersje pojemnościowe od 50 ccm przez 70, 90, 110 aż do 125 ccm. W międzyczasie Super Cub dorobił się elektrycznego rozrusznika, rozrząd OHC zastąpił stosowany początkowo OHV, a współczesny model jest oczywiście zasilany wtryskowo.

Ten niepozorny jednoślad, wciąż budzi niezmienną sympatię i jest bardzo ważny w historii motocyklizmu, gdyż jego gigantyczna sprzedaż pozwala producentowi zdobyć fundusze, które może on wykorzystać na tworzenie rzeczy wielkich. Pomyśl o tym za każdym razem gdy wsiadasz na swojego Fireblade, Africę Twin albo Gold Winga.